جریان ازآنجایی شروع شد که حدود یک ماه قبل یک روز که سیدازروزنامه برگشت گفت که روزنامه بازهم

اردویی ترتیب داده ماهم که هنوزمزه ی اردوی قبلی زیززبانمان بود بدون اینکه بدانیم کجاست وچه روزی واینا

گفتیم خوبه واسم بنویس واینا.بعدهم که مشغول خیاطی وکارهای عروسی(خودمونو رسما بااین عروسی خفه

کردیم عین ندیدبدیدای عروسی ندیده)بودیموبالکل یادمان رفت.تاروزیکشنبه هفته ی پیش بود که

ازاهوازبرگشتیم وسید رفت سرکاربعداز ظهرازروزنامه زنگ زدو گفت ثبت نام کردم واین دفعه میخوان ببرن

نیشابور.ماهم گفتیم خوبه مفت باشه کوفت باشه (البته دردلمان گفتیم).

دردسرتان ندهم دیروزصبح بچه هارابیدارکردیم وآماده شدیم ومهمانهایمان راکه شب قبل آمده بودند باکمال

پرروییدرخانه رها کردیم وراه افتادیم به سمت دفترروزنامه وازآنجاهم سواراتوبوس شدیم وحرکت به سمت

نیشابور.ازسیدپرسیدم :کجای نیشابورمیبرن یعنی؟

                 سید:منم مثل تو نمیدونم(میدونین که حرومه مردادرمورد چیزی که نمیدونن سوال
                 کنن)حتمامسجد چوبی واینا دیگه!!
                 من:خوبه مسجدچوبی که نرفتیم خداکنه بی بی شطیطه هم ببرن آرزوش بدلم
                نمونه(ماچندبارتاحالانیشابوررفتیم ولی این دوجاروتاحالا نشده ببینیم)

غافل ازینکه مصداق این بیت خواهم شدکه:روزی نگرکه طوطی جانم سوی لبت
                                                               بربوی پسته آمدوبرشکراوفتاد
                                                            (انگارطوطیا شکروبیشترازپسته دوست دارن)

دردسرتان ندهم به نیشابورکه رسیدیم اتوبوس ازدورمیدان ورودی به سمت فلشی که نوشته بود دهکده چوبی

رفت ماهم کلی ذوق در دلمان.ولی سید گفت دهکده پوبی که ازین سمت نیستو درهمین حین دیدیم راننده

دورزد وبرگشت دورهمان میدان اصلی ووارد جاده ای شد که ابتدای آن نوشته بود:                             
                             " باغرود اردوگاه شهیدرجایی "

  مارامیگویی مثل آدمهای ...به سید:یعنی واقعا میخوان ببرن باغرود
                      وسید( کاملا بیخیال ):لابد دیگه
                      ومن(درحال محاسبه):من 25 سال پیش اینجا اومدم میدونی که
                        سید:آره بااردوی دانش آموزی اومدی ها؟...
                          من:یعنی 25 سال گذشته نهههه 15 سال پیش بود ببین 66 تا91چن ساله؟
                                 سید:ببین عزیزم 25 سال میشه ولی شمادوست داری قکرکن 15 ساله حالاهم پاشوپیاده شیم بریم صبحونه بخوریم .(ینی کشته مرده ی احساسات نشون دادنتم آقای من)

وبدین صورت مادرمکانی پیاده شدیم که تابستان25 سال پیش باارودوی دانش آموزی ازطرف امورتربیتی اهواز

درآن قدم نهاده بودیم.یادش به خیر

روز بسیارخوبی بود همراه باحس نوستالژِی بسیارعمیق.

تااینجاشوداشته باشین عکساوبقیه شو بعدا میگم براتون. آخه خیرسرم مهمون دارم دیروز که گذاشتیمشون رفتیم پاشم امروز ناهاردرست کنم براشون نمیدونم هم چی بپزم یه چیزی شما بگین درست کنم دیگه
بعدنوشت:نمیخوادزحمت بکشین خورش کرفس درست کردم به قول خودمون میلتو نکشا(وای نکنه کرفس گیرم نیاد)